Geboren 3 januari 1996 – Overleden 5 september 2009
Marsha was onze witte herder, die na een mooi leven met vele reizen naar de bergen op een leeftijd van 13 jaar en 8 maanden is overleden.
Op deze pagina willen we haar, door middel van deze fotogalerij, in herinnering houden en eren. De meeste foto’s zijn ingescande foto’s uit het pre-digitale tijdperk.
Marsha was een bijzondere hond. De bereikte leeftijd van ruim 13 jaar is voor een witte herder uitzonderlijk. De gemiddelde leeftijd voor dit ras is 10 à 11 jaar.
Natuurlijk zeggen alle eigenaren dit van hun hond, maar bij Marsha was dit echt zo!
Zij was erg aanhankelijk en niet schuw naar anderen. De meeste witte herders zijn afstandelijk tot vreemden.
Wij hebben aan Marsha een hele fijne, lieve en trouwe makker gehad. Ondanks dat zij al jaren terug overleden is, denken we nog regelmatig aan haar.
Marsha was gek op de bergen en onze bezoeken aan Oostenrijk en Zwitserland. Zij genoot ervan om met ons op pad te zijn. Regelmatig verbleven wij bij onze Oostenrijkse vrienden Martin en Christine. Daar heeft zij zelfs Duits geleerd. Als Christine haar riep in de keuken en de zin zei “Marsha kösten” (Marsha, kom even testen of het smaakt), zat ze keurig te wachten aan de ingang van de keuken.
Daarnaast pasten wij regelmatig op de witte herder van kennissen, Nashoba. Ook voor Marsha gold dat zij, als wij iets hadden waardoor zij niet mee kon naar Nashoba, ging. Teresa, de eigenaresse van Nashoba, is Amerikaans en de commando’s naar Nashoba waren in het Engels. Binnen de kortste keren kende Marsha ook deze commando’s. Marsha was vanaf het eerste moment de grote liefde van Nashoba. Hij beschouwde haar als zijn teef.
Ook tijdens de wintersport was Marsha regelmatig mee. Een mooie herinnering is dat we van de natuurrodelbaan in het Padastertal gingen sleeën Marsha was lopend eerder beneden dan wij op de rodel. De kinderen van onze vrienden vonden dat fantastisch.
Tijdens kampeervakanties op de camping lag Marsha los en wist ze heel goed dat ze niet van haar eigen staanplaats af mocht. Ook al werd er naar haar geroepen om te komen, ze gaf geen draad en bleef op onze staanplaats.
Tijdens een huttentocht in 2002 is de enige keer dat wij Marsha vermoeid gezien hebben. Na een tocht van 6 uur, waarvan het grootste deel bergop, lag zij ’s avonds uitgestrekt in de stube van de hut. Iedereen kon over haar heen stappen zonder dat zij bewoog.
Je kon Marsha geen groter plezier doen dan haar te laten zwemmen. Zomer of winter maakte niet uit. Zelfs zwemmen tussen de ijsschotsen zou, als het aan haar lag, gewoon kunnen. Gelukkig hadden wij haar geleerd dat zij alleen het water in mocht als er iets gegooid werd. Dat gaf in het begin het probleem dat toen er een visser aan het water zat en hij zijn dobber in het water gooide, Marsha erachteraan ging. Lijn kapot en dobber verdwenen. Resultaat: een kwade visser en een kleine kostenpost.
Zomer 2009 in de voortuin thuis. Marsha is inmiddels op leeftijd, ruim 13 jaar, maar is nog steeds actief en energiek. Inmiddels is Marsha doof. We hadden de mazzel dat bij de hondenschool, naast de gesproken commando’s, de commando’s ook werden geleerd door handgebaren. Hierdoor konden we ondanks de doofheid toch nog steeds commando’s geven die direct werden opgevolgd.
We laten voordat we op vakantie gaan in augustus een check doen door de dierenarts. Deze geeft aan dat haar conditie goed is en dat we haar met een gerust hart mee kunnen nemen naar Oostenrijk. Ze was de laatste tijd wel wat magerder geworden, maar dat waren we gewend. Marsha was een slechte eter en kampte al jaren met een ondergewicht. Eten was niet interessant, evenals koekjes. Ze deed alles voor een knuffel of een beloning met hoge stem.
Marsha geniet opnieuw volop van de bergen, maar wordt gedurende de vakantie ziek en we bezoeken een dierenarts in Oostenrijk. Die geeft haar medicijnen waar ze direct profijt van heeft. Het advies is om rustig aan te doen en geen lange wandelingen meer te doen. We volgen de raad, maar merken dat het steeds slechter gaat.
Het laatste filmpje van Marsha, zwemmend in de Achensee. Enkele dagen later sluit zij haar ogen. Op de terugweg naar Nederland wordt zij opnieuw ernstig ziek. We moeten haar op de dag van thuiskomst door onze eigen dierenarts laten inslapen. Ze is 13 jaar en 8 maanden geworden.